donderdag 27 september 2018

Op herhaling

Hier zit ik dan, in de kerk. De kerk die me ooit zo vertrouwd was. Waar ik vroeger wekelijks kwam, getrouwd ben en waar de jongens zijn gedoopt. En ook de kerk van waaruit jij bent begraven. Tja, hier zit ik dan.

Een waas van tranen beneemt me het zicht. Ik ben hier voor de eerste uitvaart na die van jou. En ook al vind ik het heel erg voor de nabestaanden van deze overledene, mijn tranen zijn vandaag niet alleen voor hen. Het hele gebeuren brengt zoveel naar boven bij me. De confrontatie is enorm.

Uit de geluidsinstallatie klinkt een, door de overledene uitgekozen, nummer. Ik wéét dat de nabestaanden zo met de kist naar voren komen lopen. Ik weet het...
Maar ik zie onszelf. Alsof er anderhalf jaar is weggevallen. Ik zie ons nog zó staan, achterin dezelfde kerk, die toen was gevuld met zo'n 600 mensen. Ik hóór het nummer dat wijzelf hadden uitgekozen, gemengd met het zachte gesnik van de aanwezigen. Ik voél de spanning nog in mijn lijf en de ogen op ons gericht, terwijl wij met jou naar voren liepen.

De waas voor mijn ogen is inmiddels zo dik dat er tranen over mijn gezicht rollen. Snel veeg ik ze weg. Focus Ireen! Ik heb geleerd dat je maar aan één ding tegelijk kunt denken, dus begin ik snel met het tellen van de glas-in-lood raampjes. Ik maak er een keersommetje van, om mijn gedachten weer rustig te krijgen. Ik voel de hand van Luuk die de mijne pakt. Zijn gezicht is strak, wat gaat er in hem om... Ik zie ook bij hem de spanning toenemen.

Het aansteken van de kaarsen, de woorden die gesproken worden door de kinderen. Het verdriet van de familie... Ook wij hebben toen zelf gesproken, en terwijl ik nu naar hún herinneringen luister denk ik: wat zijn jullie dapper. Het geeft niet als je nu breekt, straks helpt het je dat je dit gedaan hebt. Mijn gedachten gaan weer terug.

Zóveel mensen die bij het laatste afscheid waren, zoveel bloemen, lieve woorden. Zoveel verdriet... Maar wat deed het ons goed. Het is ook precies de reden dat we hier nu zijn. Verdriet is zo heftig, dat kun je niet alleen. Daar heb je anderen bij nodig. Wij willen daarin niet verzaken, hoe lastig dat nu ook voor ons is. Het leven is niet alleen maar feest. Juist in verdrietige tijden is het belangrijk om er voor elkaar te zijn. Na afloop van dienst is de condoleance in hetzelfde zaaltje als waar wij het koffie drinken hadden, hoe bizar.

Bij een begrafenis is nooit sprake van een generale repetitie. Maar ik kan wel stellen dat wij met deze uitvaart minstens op herhaling zijn geweest...


vrijdag 21 september 2018

Spiegeltje, spiegeltje...

Ik zag je vanmorgen. Even twijfelde ik of ik je wel kende. Je lijkt op een vrouw die ik eerder heb gezien. Vertrouwd, maar toch ook weer niet. Want ik moest goed kijken om enige herkenning te zien. Je keek terug. Krachtig en sterk, maar je ogen waren leeg. Er miste iets. Je voorzichtige glimlach probeerde je verdriet te maskeren, maar kon het niet helemaal verbergen. Het was maar héél kort. Na een fractie van een seconde ging de deur naar een te groot verdriet op slot.

Als ik het niet zelf had gezien, zou het niet eens zijn opgevallen. Ik vraag me af wat er achter die deur schuil gaat. Is het zó pijnlijk? Blijkbaar is de herinnering kostbaar maar tegelijkertijd ondraaglijk. Laat je daar weleens iemand naar binnen? Lieve jonge vrouw, weet je dat je het niet alleen kunt, en ook niet alleen hóeft te doen? Als ik je weer zie zal ik je dat vertellen. Het geeft niet als het je dan teveel wordt. Ik zal bij je zijn om je tranen te drogen. En als dat emmers vol zijn, kieper ik ze voor je leeg. Want blijkbaar heb je heel lang sterk moeten zijn. Dat straal je namelijk ook uit. Een powervrouw, tegen wil en dank.

Omdat je denkt dat dat hoort. Maar weet je, het getuigt juist van kracht als je je zwakte ook durft te tonen. Als je durft te zeggen dat je bang bent, alleen, en hartstikke verdrietig. Kan ik je misschien helpen? Iéts doen om die mooie lach weer vaker te zien? Om een pretlichtje in je ogen te creëren, in plaats van de glinstering van je tranen? Weet je wel hoe mooi je bent? Niet alleen van buiten, maar zeker ook van binnen? Dat zie ik aan de manier waarop je de deur zorgvuldig afsloot.

De puurheid van je verdriet móet wel voortkomen uit een hele intense liefde. Een liefde die je niet wilt verliezen, voor eeuwig bij je wilt houden. Het mag. Maar zal je eens iets verklappen? Al zet de je deur wagenwijd open, die liefde blijft sowieso. Zelfs met windkracht 10 zal het veilig zijn in je hart.
Zullen we het samen doen, heel voorzichtig? Elke dag een stukje verder. Want misschien is er wel nóg meer ruimte. Ruimte voor iets anders maar ook ruimte voor jezelf. Wil je je dan door mij laten helpen, samen is het misschien wat minder eng.

En wie weet dat ik dan op een dag die vrouw weer herken. Die vrouw die me elke dag aankijkt, in de spiegel...



woensdag 12 september 2018

Koorddansen


Als je erover nadenkt is er voor alles een tegenhanger. Rijk en arm, zwart en wit, zon en regen, leven en dood...Met daartussen natuurlijk de nodige nuances. Zolang je tussen de twee uitersten zit, balanceer je constant om evenwicht te houden. Niet alleen op aarde, maar het hele universum lijkt te blijven bestaan door evenwicht. De stand van de planeten ten opzichte van elkaar, is cruciaal in het voortbestaan van het heelal en al het leven wat zich daarin bevindt. Alles draait om balans. Zonder zon geen maan, en zou er bijvoorbeeld überhaupt geen leven mogelijk zijn.

Voor een optimaal functioneren is het dus zaak om binnen de marges te blijven. Zo is bijvoorbeeld voedsel belangrijk en essentieel, maar overdaad schaadt. Die kant van de weegschaal hoef je dus niet te wensen. De andere kant, honger, is echter ook niet ideaal. Dus ga je op zoek naar de gulden middenweg. De ideale middenweg, in alles.

Ik denk dat liefde de tegenhanger is van rouw. Als je namelijk niet lief hebt gehad, zul je ook geen intense rouw ervaren. Alleen is het slecht balanceren tussen de touwtjes van liefde en rouw. Het lijkt wel of die twee uitersten hun eigen koord hebben.

Dansen op het touw van de liefde is eng. Zeker bij prille liefdes, want liefde gaat gepaard met vertrouwen en jezelf prijsgeven. Jezelf openstellen en hopen dat je liefde wordt beantwoord. Als dat zo is, slaat de weegschaal keihard door naar de positieve kant, waarna je een balans gaat zoeken voor de rest je leven. Samen op één touw. Zo niet, dan slaat hij door naar liefdesverdriet, naar een touwtje dat een verdieping lager zit. Toch weet je diep van binnen dat je daar ook weer balans gaat vinden en wellicht weer hogerop kunt klimmen.

Dansen op het touw van de rouw is behalve eng, ook nog eens angstaanjagend. Het is niet alleen dun, maar ook erg rafelig. Behalve dát, loop je ook nog eens alleen, terwijl je het touw van de liefde samen in evenwicht hield. Aan de ene kant is een heuvel, met het touw dat je ook aantreft als je liefde onbeantwoord is. Dat is de meest positieve zijde. Een touw dat een verdieping hoger ligt, met kansen om weer verder te klimmen. Aan de andere kant zit echter een zwart diep gat. Een duizelingwekkend ravijn. Niemand weet wat je op de weg naar de ultieme bodem tegenkomt. Ik betwijfel ook of iemand daar ooit nog uit weet te komen. Het is dus zaak om op het touw te blijven en proberen de handen van de mensen op het touw erboven vast te pakken. Om ze te vertrouwen en van daaruit hopelijk het touw van de liefde weer te vinden.

Als ik het ooit vind maak ik een vlecht van alle touwen die ik onderweg tegen ben gekomen: liefde, hoop, rouw en vertrouwen. Sterk genoeg om het in mijn eentje in balans te houden.
Maar ook stevig genoeg om er wellicht ooit weer samen op te kunnen dansen...



donderdag 6 september 2018

Forever young

Het is weer zover. Ondanks dat ik dacht dat ik er op voorbereid was, ondanks dat het soms best redelijk met me gaat, heeft het me toch weer in zijn greep. Zelfs het dagje sauna heeft me maar heel even "Zen" gemaakt.

Het is er haast ongemerkt weer ingeslopen, heel langzaam is het monster van angst weer ontwaakt. Stukje bij beetje grijpen de tentakels steeds verder om zich heen. En dat alles komt door deze periode in het jaar. Voor velen zijn het slechts data, net als alle andere. Voor mij betekent elke dag in deze periode een herinnering. En dan meestal geen fijne...

Het begon op 25 augustus 2014, de dag dat we naar de dokter gingen. Vervolgens de dag van de definitieve uitslag, de eerste chemo en tussendoor alle dagen van angst. September 2015 stond opnieuw in het teken van chemotherapie. Gelukkig was toen ook ons tripje naar Rome,
waardoor ik nu ook nog eens een leuke herinnering krijg van facebook. September 2016 luidde het begin van het einde in. Al met al niet echt de prettigste periode om op terug te kijken, wat zich bij me uit in onrust. Een naar, onbestemd gevoel in mijn buik, waar ik zelfs hoofdpijn van krijg.
De herinneringen zijn niet namelijk het enige pijnlijke, er is nog meer...

Half september ben ik jarig, en wat eigenlijk een mooie dag moet zijn, voelt dit jaar dubbel pijnlijk. Ik word namelijk 46. Johan werd helaas niet ouder dan dat.
Ik besef heel goed dat ik hem qua leeftijd nu in ga halen. De laatste verjaardag die híj nog heeft mogen vieren, terwijl ik ervan uit ga dat ik nog even door kan. Het doet zeer en het voelt vooral oneerlijk.

Ik kan niet stoppen met leven nu hij er niet meer is, maar doorleven doet zo verdomd zeer. Zeker op dit soort momenten. In mijn herinneringen zal hij altijd blijven zoals hij was, niet alleen in zijn doen en laten, maar ook in zijn uiterlijk en leeftijd. Ooit ben ik misschien 65 en zie ik hem nog steeds als 46 jarige. Hoe mooi zou hij oud geworden zijn? Zijn, nu al licht grijzende, slapen zouden ongetwijfeld nog grijzer zijn geworden en zijn lijf wellicht wat strammer. Maar zijn stralende lach zou nooit verdwijnen net zo min als de lichtjes in zijn ogen.
Wat had ik het graag willen zien...

Voorlopig word ik 46, wie weet hoeveel jaren mij extra gegeven worden. Ik ga mijn best doen om te blijven léven. Ook als ik oud word, grijs en verkreukeld.
Ik weet namelijk zeker dat Jo wil dat ik het positief bekijk.
Met zijn stralende lach en ogen vol pret hóór ik hem bijna zeggen:
Lieve schat, hoe oud je ook mag worden, je houdt altijd een lekkere jonge vent...